Where's Wally - een bijzonder paard

Vanmiddag telefoontje van Petra & Marcel van Equixanthos:

Wally is dood.

Hij lag gisteren ineens in het land, dierenarts constateerde koliek
en zag er eigenlijk al geen gat meer in, bood aan 'm meteen 'n
spuitje te geven.
Petra had het gevoel dat Wally het zelf nog niet had opgegeven, ze is
bij hem gebleven, de hele nacht, en vanochtend leek het beter, hij
plaste 'n paar keer en er kwam 'n beetje mest, liep 'n beetje door de
binnenbak, dus er was weer hoop.
Maar op een ogenblik ging hij weer liggen en kort daarna ademde hij
niet meer.
Ze hebben zijn paardenvrienden naar hem toe gelaten om ook afscheid
te nemen.

Vooral Petra was echt helemaal verdrietig, ze hadden samen zo'n fijne
band, hij kwam altijd naar haar toe, zelfs sinds gisteren toen hij zo
ziek was tilde hij z'n hoofd op als ze zachtjes riep...
We hebben samen aan de telefoon 'n potje zitten janken.

Kees en ik kochten Wally, die officiel Where's Wally heette, aan het
einde van zijn 2e jaar. Hij had het tot dan toe niet echt getroffen
en was behoorlijk getraumatiseerd. Hij was een renpaarden-experiment
van een man die tot dan alleen dravers had,en die hadden ook geen
fijn bestaan. Toen die man een conflict had met de NDR besloot hij
uit nijd de paarden naar de slacht te brengen (???).

John Smith stak
daar een stokje voor en kocht ze, merkwaardigerwijs moesten ze toen
ineens wel weer meer dan de slachtprijs opbrengen. Wij zagen hem bij
John en vielen meteen als een blok voor hem. Hij was een angstig en
moeilijk paard en zag eruit als 'n indianenpaard, soort van
roodschimmel-achtig met zwarte benen,manen, staart en zwarte en witte
vlekken op zijn lijf. En volgens zijn paspoort een vos...

Bij John had hij het direct al veel beter, en hij had ook nog de
ongelofelijke mazzel, dat de zusjes Desirée en Renée net zo hard voor
hem vielen als wij. Altijd als ze thuis waren kwamen ze hem rijden en
eindeloos met hem wandelen en vertroetelen. We huurden een groot kamp
zodat Wally samen met ons andere paard, Keesje, elke dag uren buiten
kon spelen.

Wally werd steeds relaxter, en witter,maar nog wel met zwarte vlekken.
Een aantal jaren was hij het favoriete paard voor aankomende
amatrices om hun renproef op te rijden, op Wally kon je niet zakken,
die wist de weg en bracht je wel veilig thuis.
En jonge paarden voor het eerst in de startboxen? Grote broer Wally
ging mee en gaf ze vertrouwen.
Ook als er es voor andere activiteiten 'n volbloed nodig was, waar je
de meeste van die heethoofdjes niet voor wilde gebruiken, was Wally
altijd van de partij. Zo deed hij jaarlijks een optreden op de Haagse
Paardendagen, dikke pret,kon je hem midden in de nacht voor wakker
maken!

Als renpaard had hij niet echt een glanzende carrière,hij won wel
es 'n keertje, maar naarmate hij relaxter werd, werden het meer
plaatsen dan overwinningen, hij vond het hardstikke leuk, maar geen
reden om echt heel erg moe te worden! Daar kwam bij, dat wij in de
paddock de jockey altijd waarschuwden dat, als hij Wally zou slaan,
hij daarna wel zelf harder moest kunnen lopen dan wij!

Op één uitzondering na dan. Dat was toen een vriend van ons een paard
in de Derby had lopen. Dit paard werd getraind in Tsjechië en gereden
door een Tsjechische jockey die nog nooit op Duindigt was geweest.
Wij boden aan Wally in een koers te zetten, zodat die jockey
tenminste één keer rond de baan was geweest vóór de Derby. De enige
koers waar hij in kon was 1300 m., en Wally was zeker geen
sprinter,dus op papier kansloos. Een weekje vóór de grote dag werd
mijn partner Michael in de Ierse kroeg door de kroegbaas op de hak
genomen omdat Wally geen schijn van kans zou hebben. Waarop Michael
voor een flink bedrag met hem wedde, dat ie bij de eerste 3 zou zijn.
Iedereen lachtte zich rot en John Smith, nota bene de trainer, had
iets van, dat had je bij mij ook kunnen wedden, no chance!
Dit keer hebben we de jockey geïnstrueerd, dat ie 'm best even stevig
mocht aanmoedigen, als ie 'n kans had op een plaats. Nooit hebben we
zó gegild bij een koers, maar Wally werd wel 2!!!

Toen we vonden dat het es tijd werd voor 'n paard dat misschien ook
echt wilde winnen, begon de zoektocht naar een goed huis voor Wally.
We brachten hem eerst naar Tamar van Weezel voor omscholing, en daar
werd hij een voorbeeldig rijpaard, we gingen kijken toen hij super-
netjes zijn eerste proefje liep, hij was veel relaxter dan de meeste
"echte" dressuurprikkers!

Na nog wat omzwervingen die het net niet waren vond Wally zijn
perfecte home bij Petra en Marcel bij het Holistische Paardencentrum
Equixanthos. Helemaal geweldig, heel veel met vrienden in de wei,
waar Wally wel zo af & toe even voor de lol liet zien dat hij véééél
harder kon. En verder helemaal leuk grondwerk, T Team, en heel veel
knuffelen en buitenritten. Alle kinderen waren gek op hem, er was er
zelfs ééntje die voor het ponykamp geen pony wilde, maar absoluut
alleen maar Wally.

We hadden allemaal gedacht, dat hij vast heel oud zou worden bij
Petra, maar in ieder geval had hij in die 5 jaar bij haar niet
gelukkiger kunnen zijn.
En een geweldige ambassadeur voor de volbloed: wat je geeft, krijg je
dubbel en dwars terug!

Dag lieve Wally.

Els